theAgenda.nl - tips, nieuws, evenementen, locaties, sterren
wat - kies categorie
waar - kies plaats
wanner - kies tijdstip
Uitgaan > Dansen Cultuur > Concert Cultuur > Musicals Cultuur > Klassiek Uitgaan > Film Cultuur > Theater Cultuur > Musea Cultuur Uitgaan > Eten Familie Familie > KinderEvents Doen > Actief Buiten Wegwezen > Hotels Spannend > Erotiek  
Je bent niet ingelogd

..vergeten?






service
Zoek!
acts > groepen

Imperial Crowns

****0  (Stemmen: 2 - Ø 4)
Imperial Crowns preken de blues
Na de heroïne kwam de Heer
Er was een drugsverslaving van twintig jaar voor nodig, maar nu is levende legende Jimmie Wood in De Heer. Hymn Book heet de nieuwe plaat van zijn bluesband Imperial Crowns, die zondag in de Q-bus wordt gepresenteerd. ‘De club is mijn kerk.‘
Frank Provoost

Men neme: een maatbeker, 15 cc Madeira, 15 cc Courvoisier, 7,5 cc Cointreau, paar druppeltjes angustora-bitter en geplet ijs. Beetje roeren, bijvullen met champagne en ziedaar: de imperial crown is geboren.

Voor een straffere slok neme men het meervoud: de Imperial Crowns. De ingrediënten: een ordinair geklede ex-junk met een mondharmonica en een legendarische slide-gitarist. Wederom goed mengen en aanvullen met Champagne - in dit geval de naam van de drummer.

Het eindresultaat is een geestverruimde cocktail van moerasblues, rock ‘n‘ roll, psychedelica, gospel en soul.

‘Preaching The Blues‘, noemde voorman Jimmie Wood het op hun eerste album uit 1997. Maar behalve de blues zij ook de Heer geprezen. Op ‘Praise His Name‘ gilt de zanger (én gitarist én mondharmonicaspeler) het uit: ‘Once I was a hustler. But when I gambled with the dark rooms, He carried me down. I fell down upon my knees and felt His hand upon me. Since I‘ve found Him, I‘ll never be the same.‘

Hallelujah! Als het niet deze uitzinnigheid is die de duivel moet uitdrijven, dan gebeurt dat wel door de gierende bottleneck waarmee gitarist J.J. Holiday zijn slide guitar bewerkt. De titel van het tweede album, dat zondag in de Q-bus wordt gepresenteerd, luidt daarom ook niet voor niets Hymn Book.

Hoe dat allemaal zo is gekomen? Om bij het begin te beginnen: op 12-jarige leeftijd zag Wood een optreden van Lightnin‘ Hopkins. ‘Dat wil ik ook‘, dacht hij. En zo geschiedde. Enkele jaren later stond hij naast zijn held op het podium. Velen helden, onder wie Johnny ‘Guitar‘ Watson en Howlin‘ Wolf, zouden weldra volgen. En nog later: Bruce Springsteen, Gladys Knight, The Blues Brothers, maar ook minder mondharmonica-behoevenden zoals Cheap Trick, P.I.L. (Johnny Rotten‘s bandje na The Sex Pistols) en Megadeth. Verder werd Woods eigen bandje The Immortals de begeleidingsband van kortstondige Rolling Stone Mick Taylor.

In die jaren verdiende hij zijn bijnaam ‘Cadillac of Harmonica Players‘. En jawel: wie goed luistert, hoort zijn harmonica inderdaad schakelen; en soms zelfs keihard uit de bocht vliegen. Helaas gold dat laatste ook voor Wood zelf, die - o, hoe cliché, maar wat een goede voedingsbodem - zijn geld opmaakte aan gokken en vooral: drugs.

De Cadillac was een junk geworden, evenals zijn goede vriend en bluesbondgenoot Lester Butler, de frontman van Red Devils. De laatste overleed in 1998 aan een overdosis. Vlak daarvoor had Wood zijn verslaving opgegeven, die hem nog net niet bij, maar wel in de Heer had doen belanden. Voortaan ging hij clean door het leven.

Maar hij mocht dan wel met Jan en alleman hebben meegespeeld of zelfs een lesboeken en video‘s mondharmonica spelen op zijn naam hebben staan; hij was nog steeds niet de blueszanger van wie hij als schooljongetje had gedroomd. Dat veranderde toen in de garagestudio van drummer Billy ‘Champagne‘ Sullivan terechtkwam om een soundtrack voor een film op te nemen. De soundtrack mislukte, maar samen met Sullivan en J.J. Holiday, oud-gitarist van Bob Dylan en The Blind Boys of Alabama, maakte hij wel een plaat vol bluesnummers. Soms kaal en gemeen - waarbij zijn schelle stem door zijn harmonica-microfoon wordt vervormd, dan weer slepend en zompig, eventueel vergezeld van hoempablazers. Aangevuld met bassist John Avila (voorheen samen met drummer Champagne ritmesectie van Steve Vai), verspreiden ze - hoe toepasselijk - zondag Het Woord in de Q-bus. Woods motto: ‘Imperial Crowns preken de blues
Na de heroïne kwam de Heer
Er was een drugsverslaving van twintig jaar voor nodig, maar nu is levende legende Jimmie Wood in De Heer. Hymn Book heet de nieuwe plaat van zijn bluesband Imperial Crowns, die zondag in de Q-bus wordt gepresenteerd. ‘De club is mijn kerk.‘
Frank Provoost

Men neme: een maatbeker, 15 cc Madeira, 15 cc Courvoisier, 7,5 cc Cointreau, paar druppeltjes angustora-bitter en geplet ijs. Beetje roeren, bijvullen met champagne en ziedaar: de imperial crown is geboren.

Voor een straffere slok neme men het meervoud: de Imperial Crowns. De ingrediënten: een ordinair geklede ex-junk met een mondharmonica en een legendarische slide-gitarist. Wederom goed mengen en aanvullen met Champagne - in dit geval de naam van de drummer.

Het eindresultaat is een geestverruimde cocktail van moerasblues, rock ‘n‘ roll, psychedelica, gospel en soul.

‘Preaching The Blues‘, noemde voorman Jimmie Wood het op hun eerste album uit 1997. Maar behalve de blues zij ook de Heer geprezen. Op ‘Praise His Name‘ gilt de zanger (én gitarist én mondharmonicaspeler) het uit: ‘Once I was a hustler. But when I gambled with the dark rooms, He carried me down. I fell down upon my knees and felt His hand upon me. Since I‘ve found Him, I‘ll never be the same.‘

Hallelujah! Als het niet deze uitzinnigheid is die de duivel moet uitdrijven, dan gebeurt dat wel door de gierende bottleneck waarmee gitarist J.J. Holiday zijn slide guitar bewerkt. De titel van het tweede album, dat zondag in de Q-bus wordt gepresenteerd, luidt daarom ook niet voor niets Hymn Book.

Hoe dat allemaal zo is gekomen? Om bij het begin te beginnen: op 12-jarige leeftijd zag Wood een optreden van Lightnin‘ Hopkins. ‘Dat wil ik ook‘, dacht hij. En zo geschiedde. Enkele jaren later stond hij naast zijn held op het podium. Velen helden, onder wie Johnny ‘Guitar‘ Watson en Howlin‘ Wolf, zouden weldra volgen. En nog later: Bruce Springsteen, Gladys Knight, The Blues Brothers, maar ook minder mondharmonica-behoevenden zoals Cheap Trick, P.I.L. (Johnny Rotten‘s bandje na The Sex Pistols) en Megadeth. Verder werd Woods eigen bandje The Immortals de begeleidingsband van kortstondige Rolling Stone Mick Taylor.

In die jaren verdiende hij zijn bijnaam ‘Cadillac of Harmonica Players‘. En jawel: wie goed luistert, hoort zijn harmonica inderdaad schakelen; en soms zelfs keihard uit de bocht vliegen. Helaas gold dat laatste ook voor Wood zelf, die - o, hoe cliché, maar wat een goede voedingsbodem - zijn geld opmaakte aan gokken en vooral: drugs.

De Cadillac was een junk geworden, evenals zijn goede vriend en bluesbondgenoot Lester Butler, de frontman van Red Devils. De laatste overleed in 1998 aan een overdosis. Vlak daarvoor had Wood zijn verslaving opgegeven, die hem nog net niet bij, maar wel in de Heer had doen belanden. Voortaan ging hij clean door het leven.

Maar hij mocht dan wel met Jan en alleman hebben meegespeeld of zelfs een lesboeken en video‘s mondharmonica spelen op zijn naam hebben staan; hij was nog steeds niet de blueszanger van wie hij als schooljongetje had gedroomd. Dat veranderde toen in de garagestudio van drummer Billy ‘Champagne‘ Sullivan terechtkwam om een soundtrack voor een film op te nemen. De soundtrack mislukte, maar samen met Sullivan en J.J. Holiday, oud-gitarist van Bob Dylan en The Blind Boys of Alabama, maakte hij wel een plaat vol bluesnummers. Soms kaal en gemeen - waarbij zijn schelle stem door zijn harmonica-microfoon wordt vervormd, dan weer slepend en zompig, eventueel vergezeld van hoempablazers. Aangevuld met bassist John Avila (voorheen samen met drummer Champagne ritmesectie van Steve Vai), verspreiden ze - hoe toepasselijk - zondag Het Woord in de Q-bus. Woods motto: ‘De club is mijn kerk.‘ Wees voorbereid, beminde gelovigen, in het heetst van de strijd klinkt dat zo: ‘I wanna tell, why I play this goddamn blues so well.‘



Probeer ook de actZoeker


Imperial Crowns
Imperial Crowns


Shows van Imperial Crowns


Imperial Crowns - informatie, agendas, shows, nieuws


Imperial Crowns lezersmeningen

Proud to have them @ Woetsjtok
Vrijdag 2 november: Imperial Crowns in Woetsjtok, Brunssum (www.woetsjtok.nl). Een te gekke band, waarvan de leden met vele beroemde artiesten samen speelden! Een aanrader!
woetsjtok, 23-10-2007, 20:06
****0 4/5
Blueshotel
Nu op blueshotel in Wageningen, 3 november 2007.
bluesboy, 05-08-2007, 22:56
****0 4/5
Geef je mening!
Om deze functie te gebruiken moet je ingelogd zijn, en lid zijn van theAgenda.nl



Recentelijk toegevoegd
Interieur met veel Franse elementenFreskuZeer licht en luchtig interieurChippendales - Break the Rules 2016Bosch by night artist impression Garden of Earthly delights

• Fresku
• KOVACS




 feedback hoek



  home     wat     waar     wanneer     nieuws     zoeken     top&hot     instellingen     adverteren  
© Copyright 2003-2016 theAgenda.nl/HyperLeap

theAgenda special
500 jaar Jheronimus Bosch
Jheronimus Bosch, De Hooiwagen, Madrid, Museo Nacional del Prado.